Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Οι Μικρασιάτες, για να σωθούν οι εικόνες (όταν έβλεπαν ότι κινδύνευαν να αρπαχθούν από τους Τούρκους) τις έρριχναν μέσ’ την θάλασσα και έδιναν ευχές: “Να βγήτε στην ξηρά, να πάτε σε Μοναστήρια, να σας θυμιάζουν, να σας προσκυνούν και να δοξάζεται πάντα το όνομα του Θεού”. Ο Ιερέας στην Μικρά Ασία, έλεγε η μητέρα μου, όταν χτένιζε τα μαλλιά του, έβαζε πετσέτα και τις τρίχες τις μάζευε και τις έκανε φυλαχτό στο μαξιλάρι μέχρι να πεθάνη, ενώ εμείς σήμερα τις πετάμε.

✶✶✶

Είχαμε στην Μ. Ασία, παιδιά μου, κτήματα, περιουσία, Μητροπολιτικούς ναούς, τ’ αφήσαμε.

Δεκατέσσερεις Αρχιμανδρίτες είχαμε στο σόι μας, Δεσποτάδες και, και, και πολλά. Τα σπίτια μας κλειδώσανε, δώσανε στον Τούρκο τα κλειδιά και φύγανε. Ήμουν ενάμισυ χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: “Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους”. Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πεθάναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη. Άλλοι πεθάναν στην Άγκυρα, άλλοι σε άλλα μέρη (της Μ. Ασίας).

Ελευθέριος Ανδρώνης: Πακιστάν: Στέλνουν τους Χριστιανούς σε υπονόμους, όσο... συνδικαλίζονται στην Ελλάδα!

 

Ενώ στην Ελλάδα η Πακιστανική κοινότητα πάει κόντρα ακόμα και σε υπουργούς, στο Πακιστάν στέλνουν Χριστιανούς στον θάνατο, καθαρίζοντας τοξικούς υπονόμους

 

 Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Τι σημαίνει στις μέρες μας να είσαι Πακιστανός σε χριστιανική χώρα και τι σημαίνει αντίστοιχα να είσαι Χριστιανός στο Πακιστάν; Ας αντιπαραθέσουμε αυτές τις δύο περιστάσεις για να κατανοήσουμε πόσο τρισάθλια είναι η προπαγάνδα ενοχοποίησης του μέσου Ευρωπαίου Χριστιανού από τα διεθνιστικά κέντρα εξουσίας.

Στην Ελλάδα, παράγοντες της πακιστανικής κοινότητας έχουν γίνει.. φιλαράκια με υφυπουργούς και υπουργούς μας. Όπως μας έδειξε το εξοργιστικό περιστατικό του 2024 με τη Σοφία Βούλτεψη, οι «εξέχοντες» Πακιστανοί καλούν κυβερνητικούς στο προσωπικό τους τηλέφωνο για να ζητήσουν χάρες, να κανονίσουν συναντήσεις και να πιέσουν για την εξασφάλιση δεκάδων χιλιάδων αδειών διαμονής για τους ομοεθνείς τους.

​Από Άγιον Όρος με αγάπη

 

 

​Γυναίκες, αχ βρε γυναίκες τι πάθατε;

​Όλοι συμφωνούμε ότι η πρώτη αγάπη, ο πρώτος αγνός έρωτας είναι γυναίκα, η μάνα μας!

​Το πρώτο χάδι και στοργικό βλέμμα απ' αυτή ζητιανέψαμε, κλάψαμε και μάθαμε να περπατάμε, κρατώντας το φουστάνι της.
Και όταν μεγαλώσαμε αναζητήσαμε να μας αγγίξει κάτι (ασυνείδητα βέβαια) που να θυμίζει τη μάνα μας.Κάτι οικείο, που θα μας ελκύσει και συναισθηματικά θα μας καλύψει. 

​Δυστυχώς όμως στις μέρες μας τα πράγματα δυσκόλεψαν. Με τη συνεργία του κοινού εχθρού, τα πράγματα άλλαξαν. Η καημένη η γυναίκα, προκειμένου να επιβιώσει, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του δαιμονικού lifestyle, κάπου έχασε το σκοπό της, την ιερότητα και την αξία της. Φαίνεται ότι δεν αντιλήφθηκε την παγίδα, ζαλίστηκε, θαμπώθηκε από τα στημένα και ψεύτικα πρότυπα της showbiz που τη διέλυσαν. Της πήραν τη χαρά, την απλότητα. Έφτασε στο σημείο να μην σέβεται, ούτε να εκτιμά τον εαυτό της και το πιο θλιβερό είναι ότι όλο και περισσότερο ηλικιακά αυτό πέφτει...Σε σημείο που μικρές κοπέλες στο κατώφλι της εφηβείας ακόμη,αγνοούν και περιφρονούν την παιδικότητα τους, μιμούμενα τα πτωτικά , αρνητικά πρότυπα που τα social media και η διεθνής καλλιτεχνική διασημότητα προβάλλει... όχι τυχαία βέβαια. Κάθε άλλο! Έτσι η σύγχρονη γυναίκα μικρή ή μεγάλη, αγχώνεται να αναμετρηθεί, να αγωνιστεί κάπως να πιάσει τη βάση, να κάνει ό,τι μπορεί με όποιο κόστος.Και  πάλι καλά αν γλιτώσει την κατάθλιψη, εφόσον σίγουρα θα έχει χάσει την αυθεντικότητά της και τη φυσική ομορφιά της, που κάποιοι δεν την άφησαν ποτέ να πιστέψει ότι έχει...

Λάμπρος Σκόντζος: Ἅγιος Κυριακός ὁ ἀναχωρητής

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

 

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁσίους τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν τὸν τίτλο τοῦ Ἀναχωρητῆ, κι᾿ αὐτὸ διότι εἶχαν πάρει τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ ἀναχωρήσουν σωματικὰ ἀπὸ τὸν πτωτικὸ κόσμο στὶς ἐρήμους, ἀλλὰ ὅμως ψυχικὰ νὰ βρίσκονται κοντὰ στοὺς κοσμικούς, μὲ τὴν προσευχή τους. Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους Ἀναχωρητὲς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Κυριακός, ὁ ὁποῖος πῆρε τὸ προσωνύμιο τοῦ Ἀναχωρητῆ.

Βρέθηκαν Τα Ιερά λείψανα της Αγίας Χρυσής

 

 

Σε μια σπουδαία πνευματική είδηση για την τοπική Εκκλησία και ολόκληρη την Ορθοδοξία, η Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ανακοίνωσε ότι, δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της, εντοπίστηκαν τα ιερά λείψανα της αγίας ένδοξου νεομάρτυρος και μεγαλομάρτυρος Χρυσής.

Τα λείψανα βρέθηκαν κοντά στα ερείπια του παλιού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο κάστρο της Χρυσής. Τα οστά εξετάστηκαν από ειδικά επιστημονικά εργαστήρια της Γερμανίας, τα οποία πιστοποίησαν ότι ανήκουν σε νεαρή γυναίκα ηλικίας περίπου 17 ετών και ότι το έτος θανάτου της ήταν το 1795, όπως ακριβώς μαρτυρείται στον βίο της. Σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο, στα οστά διακρίνονται σημάδια φρικτών βασανιστηρίων, ιδιαίτερα στα πλευρά και στην τιμία κάρα, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι αναδίδεται συνεχώς ευωδία.

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι: Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο

 

Ο Θεός κυβερνάει τον κόσμο που δημιούργησε, και φροντίζει για όλα τα όντα που έπλασε, κατευθύνοντάς τα στην επίτευξη του σκοπού της υπάρξεώς τους. Τα άλογα όντα τα κυβερνάει ο Θεός με τους φυσικούς νόμους που όρισε ως δημιουργός, ενώ τα λογικά όντα, τους ανθρώπους, σε συνεργασία πάντα με την ελεύθερη βούλησή τους, την οποία ποτέ δεν παραβιάζει. Την πρόνοια του Θεού για τον κόσμο Του φανερώνουν τα λόγια του Χριστού: «Ο Πατέρας μου αδιάκοπα μέχρι τώρα εργάζεται· έτσι κι εγώ εργάζομαι (Ιω. 5:17). Ο απόστολος Παύλος παραδέχεται ότι «Αυτός συγκρατεί τα πάντα, για να μπορούν να υπάρχουν (Κολ. 1:17). «Αυτός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πραξ. 17:25).

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ὁ λαός τοῦ Χριστοῦ

 

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

 

Ὁ Κύριος ἀναζητεῖ τούς ἀκροατές του ἀνάμεσα στούς ἁπλούς ἐργαζόμενους ἀνθρώπους τοῦ Λαοῦ. Στούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου. Ἡ ὐψηλἠ θρησκευτική τάξη τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τή μελέτη καί ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς, ἐθεώρησε κατώτερο ν’ ακούσει τόν Χριστό καί νά τόν παραδεχθεῖ ὡς Διδάσκαλο. Τόν Χριστό τόν ἔβλεπαν ἀφ’ ὑψηλοῦ.

«...καί καθίσας, ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τούς ὄχλους» (Λουκ. ε΄ 3)

Ὁ «ὄχλος» τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σχεδόν πάντα πρόθυμος νά ὑποτάξει τή λογική στήν πίστη.

Λάμπρος Σκόντζος: Ἁγία Νεομάρτυς Ἀκυλίνα - Ἡ πανέφημη νύμφη τοῦ Χριστοῦ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ 

 

Μιὰ κατηγορία Νεομαρτύρων εἶναι καὶ τὰ νεαρὰ κορίτσια, τὰ ὁποῖα, παρὰ τὸ ἄωρο τῆς ἡλικίας τους, ὁμολόγησαν τὴν σώζουσα πίστη τους στὸ Χριστό, βασανίστηκαν καὶ ἔχασαν τὴ ζωή τους, ἀπὸ τὴν μανία τῶν ἀλλόθρησκων καὶ βαρβάρων τυράννων τούρκων. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε ἡ ἁγία ἔνδοξος Νεομάρτυς Ἀκυλίνα ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Μιὰ πραγματικὰ πανέφημη νύμφη τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα εὔοσμο ἄνθος τοῦ χριστιανικοῦ λειμῶνα.
 

Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Ζαγκλιβέρι τῆς Θεσσαλονίκης, στὴν ἐπαρχία Λαγκαδά, τὸ 1745, ὅπου σώζεται ὡς τὰ σήμερα, τὸ ἐρειπωμένο σπίτι της. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Γεώργιος, ἐνῶ τῆς μητέρας της ἀγνοοῦμε τὸ ὄνομα. Ἦταν χριστιανοὶ καὶ ζοῦσαν μιὰ συνηθισμένη ἀγροτικὴ ζωή. Ἡ Κόρη τους Ἀκυλίνα ζοῦσε μαζί τους καὶ εἶχε ριζώσει στὴν παιδικὴ ψυχή της τὴν πίστη στὸ Χριστό. Εἶχε δὲ ἀσυνήθιστη σωματικὴ ὀμορφιά.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Α΄ Λουκά «ΚΑΝΕ ΑΡΧΗ» [23-9-1990]

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Α΄ Λουκά με θέμα:

«ΚΑΝΕ ΑΡΧΗ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-9-1990]

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, την πρώτη Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, κάνει αρχή ευαγγελικών περικοπών από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Αλλά και το περιεχόμενο της ευαγγελικής περικοπής σήμερα αναφέρεται στην αρχή του δημοσίου έργου του Κυρίου μας και την εκλογή των πρώτων μαθητών Του. Γι’ αυτό και εμείς σαν θέμα σήμερα να έχουμε τη σημασία ενός ξεκινήματος σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας. Και μάλιστα ιδιαίτατα στον τομέα της σωτηρίας μας.

Αλλά με δύο λόγια ας δούμε την ευαγγελική περικοπή για να έχουμε μία εικόνα. Ένα πρωινό, στην αμμουδιά της λίμνης Γενησαρέτ, είδε ο Κύριος δύο αραγμένα καΐκια, που οι νοικοκυραίοι τους ήταν ο Πέτρος, με τον αδελφό του τον Ανδρέα στο ένα και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης ο αδελφός του στο άλλο. Ο Κύριος ζήτησε από τον Απόστολο Πέτρο για λίγο να του παραχωρήσει το καΐκι του, επειδή ήταν πολύ το πλήθος που ήλθε να ακούσει τον λόγο Του και δεν ήταν δυνατό να μπορέσει να μιλήσει, να οράται και να ακούεται, και ζήτησε από το καΐκι να μπορέσει να μιλήσει στα πλήθη.

Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς Α' Λουκᾶ 27 Σεπτεμβρίου 2026

 

Ἑωθινόν 

 

Ἦχος πλ. δ´ - Ἑωθινόν Ϛ´
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 36 - 53

³⁶ Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. ³⁷ πτοηθέντες δὲ καὶ ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν. ³⁸ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί τεταραγμένοι ἐστέ, καὶ διατί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ³⁹ ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα. ⁴⁰ καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας. ⁴¹ ἔτι δὲ ἀπιστούντων αὐτῶν ἀπὸ τῆς χαρᾶς καὶ θαυμαζόντων εἶπεν αὐτοῖς· Ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; ⁴² οἱ δὲ ἐπέδωκαν αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου, ⁴³ καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν. ⁴⁴ εἶπε δὲ αὐτοῖς· Οὗτοι οἱ λόγοι οὓς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ. ⁴⁵ τότε διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς, ⁴⁶ καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὅτι Οὕτω γέγραπται καὶ οὕτως ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, ⁴⁷ καὶ κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ Ἱερουσαλήμ. ⁴⁸ ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων. ⁴⁹ καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός μου ἐφ’ ὑμᾶς· ὑμεῖς δὲ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους. ⁵⁰ Ἐξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. ⁵¹ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. ⁵² καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης, ⁵³ καὶ ἦσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καὶ εὐλογοῦντες τὸν Θεόν. Ἀμήν. 

Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων. Υπέρ Εσταυρωμένου Χριστού

 

Εισαγωγικό σχόλιο από Σπυρίδωνα Αρναούτογλου  

 

Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ χαίρετε ἐν Κυρίῳ.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς κακόδοξης πλάνης τῆς ἀποκαθηλώσεως τοῦ ἤδη ἐγκατεστημένου Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ ὄπισθεν ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα τῶν Ἱερῶν Ναῶν μιᾶς ὁλόκληρης Μητροπόλεως, εἶχε ἀταλάντευτα δηλώσει τὴν ἀντίθεσή του ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μὲ ἀτράνταχτα θεολογικὰ ἐπιχειρήματα σὲ σωρεία κειμένων τὰ ὁποῖα δημοσιεύτηκαν στὸ διαδίκτυο καὶ στὶς Ὀρθόδοξες ἐφημερίδες.
Ἂν καὶ ὁ ἴδιος σηκώνει τὸν δικό του βαρὺ Σταυρὸ τῆς ἀσθενείας, δὲν ἐγκατέλειψε τὴν πατρική του ἀγάπη καὶ ποιμαντικὴ παρηγορία γιὰ τὸ πονεμένο ποίμνιο.
Ζεῖ ὄντως εἰς Τύπον καὶ Τόπον Χριστοῦ, ἐκφράζοντας γνήσια τὸ ἁγιοραφικό : «Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθαῖον 11.28)

Ἀκολουθεῖ τὸ συνημμένο κείμενο ποὺ μᾶς ἀπέστειλε, καὶ ἐκφράζει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν Ὀρθόδοξη καὶ ἀπλανῆ θέση του, κάνει ἔκκληση στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας νὰ εἰσακούσει καὶ νὰ δώσει τέλος στὸ βαρύτατο πρόβλημα ποὺ δημιούργησε ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος, νουθετεῖ καὶ παρηγορεῖ πατρικὰ ὡς γνήσιος ποιμένας καὶ τέλος συγχαίρει τοὺς εὐλαβεῖς Ὀρθόδοξους πιστοὺς τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου γιὰ τὸν ἐπίπονο ἀγῶνα τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 5,1-11] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΞΕΚΙΝΗΜΑ» [25-9-1994] [Β306]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 5, 1-11]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΞΕΚΙΝΗΜΑ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-9-1994]

[Β306]

Ήδη εισερχόμεθα, αγαπητοί μου, εις την ευαγγελικήν περίοδο του Λουκά. Τελείωσε του Ματθαίου και εισερχόμεθα, όπως σας είπα, στην ευαγγελικήν περίοδο του Λουκά. Εφεξής τα ευαγγελικά αναγνώσματα θα λαμβάνονται από τον Ευαγγελιστήν Λουκάν. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας θέτει στην πρώτη Κυριακή του Λουκά, σήμερα, περικοπή που αναφέρεται εις την αρχή του κηρύγματος του Ιησού.

Όλα δείχνουν, όπως ακούσαμε και την ευαγγελική περικοπή, όλα δείχνουν το αγαθό τους ξεκίνημα. Το πρώτο κήρυγμα, οι πρώτοι ακροαταί, οι πρώτοι μαθηταί, οι πρώτες εντυπώσεις, το πρώτο θαύμα, εν ευρεία εννοία, θαύμα σε μία ευρεία δημοσιότητα θαύμα, διότι είχε προηγηθεί το θαύμα της Κανά, οι πρώτοι καρποί. Αξίζει να τα δούμε όλα αυτά. Γιατί κι εμείς κάποτε κάνομε κάποια ξεκινήματα σε πολλούς τομείς της ζωής μας, σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 5,1-11] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 5,1-11]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

«Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς.καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ(:Και ενώ περπατούσε κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δυο αδελφούς, τον Σίμωνα, τον οποίο κατόπιν ονόμασε Πέτρο, και τον Ανδρέα τον αδελφό του, οι οποίοι έριχναν δίχτυα στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους λέει: ‘’Ακολουθήστε με, και θα σας κάνω ικανούς να ψαρεύετε αντί για ψάρια ανθρώπους. Αυτούς θα ελκύετε στη βασιλεία των ουρανών με τα πνευματικά δίχτυα του κηρύγματος’’. Και αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυά τους και Τον ακολούθησαν)»[Ματθ.4,18-20].

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» [26-9-2001] Β΄έκδοσις

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-9-2001]

Β΄έκδοσις

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ Στον άγιο Απόστολο και ευαγγελιστή και στον Χριστό εξόχως αγαπημένο Ιωάννη τον θεολόγο

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Στον άγιο Απόστολο και ευαγγελιστή και στον Χριστό εξόχως αγαπημένο

Ιωάννη τον θεολόγο

Σήμερα τελούμε εορτή ενός από τους προκρίτους Αποστόλους του Χριστού και εγκαινιάζουμε αυτόν ως πατέρα όλων όσοι φέρουν το όνομα του Χριστού, μάλλον δε ως πατριάρχη αυτών, «οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν(:οι οποίοι δεν γεννήθηκαν από γυναικεία αίματα, ούτε από σαρκική επιθυμία, ούτε από την επιθυμία κάποιου άνδρα, αλλά γεννήθηκαν από τον ίδιο τον Θεό)» [Ιω.1,13].

Διότι, όπως ο Ιακώβ προέβαλε δώδεκα πατριάρχες κατά σάρκα, από τους οποίους διαμορφώθηκαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ[Γέν.35,22: «Ἦσαν δὲ οἱ υἱοὶ Ἰακὼβ δώδεκα» κ.ε.], έτσι και ο Χριστός προέβαλε πνευματικώς τους δώδεκα μύστες[Ματθ.10,2-4: «Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά εἰσι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, ᾿Ιάκωβος ὁ τοῦ ᾿Αλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ ᾿Ιούδας ὁ ᾿Ισκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν» · πρβ. επίσης Μάρκ.3,14-19 και Λουκά 6,13-16 αντίστοιχα], αφού τον αριθμό εκείνου του μαθητή που εξέπεσε με ελεεινό τρόπο από το αξίωμά του[Ματθ.27,5: «Καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο(:Κι αφού έριξε τα ασημένια νομίσματα στον περίβολο του ναού, έφυγε και πήγε και πνίγηκε με σκοινί)»] τον συμπλήρωσε ο Παύλος προς τον οποίο έσκυψε από τον ουρανό ο Χριστός[βλ. Πράξ.9,3-5 κ.ά.: «Καθώς όμως πορευόταν και πλησίαζε στη Δαμασκό ξαφνικά άστραψε γύρω του ένα λαμπερό φως από τον ουρανό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6, 16- 7,1] Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ» [30-9-2001] (Β 444), έκδοσις β΄

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6, 16- 7,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 30-9-2001]

(Β 444), έκδοσις β΄

Στη σημερινή αποστολική περικοπή της Β΄ Κυριακής του Λουκά, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας δίδει την ευκαιρία να κατανοηθεί μια μεγάλη αλήθεια, που είτε διαφεύγει, είτε αγνοείται από τους πολλούς Χριστιανούς μας. Αναφέρεται ότι «ναός του ζώντος Θεού είναι το σώμα». Υπογραμμίζω: το σώμα. Ή, ακριβέστερα, αν θέλετε, όλη η ύπαρξις του πιστού ανθρώπου. Υπεγράμμισα προηγουμένως, για να τονίσω και την παρουσία του σώματος. Διότι «άνθρωπος» θα πει και ψυχή και σώμα. Δεν είναι μόνο ψυχή. Δεν είναι μόνο σώμα. Και ούτε είναι κάτι το ευτελές και το τιποτένιο και το παρακατιανό το σώμα, αφού θα βρεθεί στη Βασιλεία του Θεού, μετά την ανάσταση των νεκρών.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ [Ὑπομνηματισμός τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ [:Β΄ Κορ. 6,16-7,1]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Ὑπομνηματισμὸς τῶν ἐδαφίων Β΄ Κορ. 6,14-7,1]

«Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότός; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (:Μὴ συνάπτετε στενὸ σύνδεσμο πρὸς τοὺς ἀπίστους, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν μπορεῖτε νὰ ἀποτελέσετε ταιριαστὸ ζευγάρι, ὥστε νὰ μπαίνετε στὸν ἴδιο ζυγὸ μαζί τους· διότι ποιά συνάφεια καὶ ἀνάμειξη μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Καὶ ποιά ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους; Καὶ ποιά συμφωνία μπορεῖ νὰ γίνει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ; Ἢ ποιό μερίδιο δύναται νὰ ἔχει ἕνας πιστὸς μὲ ἕναν ἄπιστο;)» [Β΄ Κορ. 16,14-15].

Εἶδες πῶς χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις αὐτὲς καθ᾿ ἑαυτὲς καὶ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ ἀποτρέψουν ἀπὸ σφάλματα; Δὲν εἶπε δηλαδή: «παρανομία», ποὺ εἶναι πιὸ ἔντονη, οὔτε εἶπε: «μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σκότους καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ φωτός», ἀλλὰ χρησιμοποιεῖ τίς ἀκριβῶς ἀντιφατικὲς ἔννοιες, τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι. Οὔτε εἶπε: «ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους τοῦ Χριστοῦ καὶ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου», ἀλλὰ λέξεις ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἀντίθετες, «τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Βελίαρ», μὲ τὴν ἑβραϊκὴ αὐτὴ λέξη ὀνομάζοντας τὸν ἀποστάτη.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς ἅπαντας τοὺς Ἀρχιερεῖς τῆς ἐκκλησίας μας Μὲ ἀφορμὴ τὴν Σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας.

 

Εισαγωγικό σχόλιο από Σπυρίδωνα Αρναούτογλου 

 

Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ χαίρετε ἐν Κυρίῳ.

«10.32. Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς·  10.33 ὅστις δ᾽ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι κἀγὼ αὐτὸν ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν [τοῖς] οὐρανοῖς.»  Ματθαῖον 10.32-33.

Σὲ αὐτὴ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ συμπυκνώνεται τὸ ἐπισυναπτόμενο ἀγωνιῶδες κείμενο τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται πρὸς τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀφορμὴ τὴν συνεδρία ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου καὶ θὰ ἀποτελεῖ μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα τῆς νεοφανοῦς καὶ κακοδόξου αἱρέσεως, τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἡ ὁποία γιὰ τρία καὶ πλέον χρόνια ταλανίζει καὶ κατασκανδαλίζει τὴν Μητρόπολη Περιστερίου καὶ ὡς καρκίνωμα ἐπεκτείνεται καὶ σὲ πολλὲς ἀκόμη Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος, ἔχοντας ἤδη καταπιεῖ σχεδὸν ὁλόκληρη τὴν Κύπρο.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Ε΄ (Τελευταῖο)

 

Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ Γ' ΕΔΩ καὶ Δ' ΕΔΩ

 Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης 

10. Ἡ ἐπιπολαιότητα καὶ ἡ ἀποστασία μας ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος»  

Ὅμως, καὶ ἡ ἴδια ἡ χρήση, στὶς μέρες μας, ὅλο καὶ περισσότερο τοῦ τόσο πολὺ φτωχοῦ καὶ παραπλανητικοῦ ὅρου «σύντροφος» στὸ λεξιλόγιό μας καὶ στὸ πῶς προσδιορίζουμε τὴν σχέση μας μὲ τὸν ἄλλο δείχνει, ὄχι μόνο ὅτι ἀλλάξαμε πονηρὰ τοὺς ὁρισμοὺς γιὰ νὰ μᾶς ἐξυπηρετοῦν ἀνάλογα μὲ τὸ τί θέλουμε καὶ τὸ τί μᾶς βολεύει κάθε φορὰ καὶ ἔτσι νὰ μποροῦμε νὰ ἐννοοῦμε διαφορετικὰ πράγματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέμε, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀλλάξαμε, γενικά, τὶς ἀξίες, τὰ ἰδανικὰ, τὶς προτεραιότητές μας καὶ τοὺς κάποτε ἱεροὺς σκοπούς μας, καθιστῶντας ὕψιστο ἀγαθὸ καὶ μέγιστη ἀξία, τὴν σαρκικὴ/σεξουαλικὴ «τροφὴ» καὶ κύριο κριτήριο γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο τὸ «καλὸ κρεβάτι» ἢ/καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς τσέπης του ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ μιὰ τρυφηλὴ καὶ ἄνετη ζωή.

Δείχνει ὅτι χάσαμε πλέον τὸν κοινὸ σκοπὸ γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς καλῆς καὶ εὐλογημένης οἰκογενείας.

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ προσευχὴ στὴν οἰκογένεια

 

– Γέροντα, πρέπει νὰ κάνη ὅλη ἡ οἰκογένεια μαζὶ τὸ ἀπόδειπνο;

– Οἱ μεγάλοι νὰ κινοῦνται μὲ ἀρχοντιά. Ἐκεῖνοι νὰ κάνουν τὸ ἀπόδειπνο καὶ στὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ λένε: «Ἂν θέλετε, μείνετε λίγο». Ὅταν εἶναι κάπως μεγάλα τὰ παιδιά, μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνα τυπικό· π.χ. δεκαπέντε λεπτὰ οἱ μεγάλοι, δύο ἢ πέντε λεπτὰ τὰ παιδιά, καὶ ἀπὸ ᾿κεῖ καὶ πέρα ὅσο θέλουν ἐκεῖνα. Ἂν οἱ γονεῖς τὰ κρατοῦν σὲ ὅλο τὸ ἀπόδειπνο, μετὰ ἀγανακτοῦν. Δὲν πρέπει νὰ τὰ πιέζουν, γιατὶ αὐτὰ δὲν ἔχουν καταλάβει ἀκόμη τὴν δύναμη καὶ τὴν ἀξία τῆς προσευχῆς. Οἱ γονεῖς, ἂς ὑποθέσουμε, μποροῦν νὰ φᾶνε καὶ φασόλια καὶ κρέας, ὁποιαδήποτε γερὴ τροφή. Ὅταν ὅμως τὸ παιδάκι πίνη ἀκόμη μόνο γάλα, θὰ τοῦ ποῦν νὰ φάη κρέας, ἐπειδὴ εἶναι πιὸ δυναμωτικό; Μπορεῖ νὰ εἶναι πιὸ δυναμωτικό, ἀλλὰ τὸ καημένο δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χωνέψη. Γι᾿ αὐτὸ στὴν ἀρχὴ τοῦ δίνουν λίγο κρεατάκι μὲ ζουμάκι, γιὰ νὰ θελήση νὰ ξαναφάη.

– Γέροντα, μερικὲς φορὲς καὶ οἱ μεγάλοι τὸ βράδυ εἶναι τόσο κουρασμένοι, ποὺ δὲν μποροῦν οὔτε τὸ ἀπόδειπνο νὰ κάνουν.

Πορφυρίτης: «Ἡ προσκύνησις τοῦ ‘‘πιθήκου τοῦ Χριστοῦ’’[1]»

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης 

Εἶναι πράγματι ὀδυνηρή ἡ, κατά τήν ἀνάγνωση τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, συνειδητοποίηση δύο σημείων: α) ὅτι ἐνῶ ἀναγιγνώσκεις ἕνα προφητικό βιβλίο, μέ γεγονότα πού πρόκειται νά συμβοῦν στό μέλλον, ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι αὐτά πλέον εἶναι εἰκόνες καί γεγονότα τῆς καθημερινότητάς σου. Καί β) ὅτι οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν βρισκόμαστε στήν λανθασμένη πλευρά τῆς Ἱστορίας. Καί καθώς βρισκόμαστε στά «ἔσχατα τῶν ἐσχάτων»^[2], κατά τήν ρήση τοῦ ὁσίου γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου, ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ μᾶζα, ὁ ὄχλος προτιμᾷ τή μύησή του στό μυστήριο τῆς ἀνομίας, ἀντί γιά τήν εἴσοδό του στήν χαρά τοῦ Κυρίου, στό μυστήριο τῆς εὐσεβείας. Αὐτές οἱ δύο «πλευρές», τά δύο αὐτά μυστήρια συμβαδίζουν καί «ξεκινοῦν νά ἐνεργοῦν ἤδη ἀπό τούς πρώτους ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ»^[3].

Πορφυρίτης: Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης

 

Γράφει ὁ Πορφυρίτης

Ὁ ἅγιος πατήρ Σεραφείμ Ρόυζ, στό βιβλίο του «Ἡ ψυχή μετά τό θάνατο», περιγράφοντας τούς δαιμονικούς πειρασμούς πού δέχθηκε ἡ ἁγία Μαύρα, ἐννέα μέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, ἀναφέρει τά λόγια τῆς ἁγίας πρός τό σύζυγό της Τιμόθεο, καθώς καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῶν τῶν πειρασμῶν. «-Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γιομάτο μέλι καί γάλα. Μοῦ τὄφερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: «Πάρτο κι ἀπόλαυσέ το.» «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;» τόν ρώτησα. «Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». «Ξέρεις κάτι;» μοῦ λέει. «Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή. Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά;» τόν σιγορώτησα. «Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;» Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτήρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα. Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα, ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νά μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίσθηκε.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Ευθανασία Αρνό Ντενίς: Η ίδια «ιατρική» που τον σακάτεψε, του χάρισε... «αξιοπρέπεια»!

 

Πρώτα κατέστρεψαν την υγεία του, ύστερα τον φίμωσαν και στο τέλος τον ώθησαν να θέλει να πεθάνει - Κι όμως αυτή η φρίκη παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ ως «κατάκτηση αξιοπρέπειας»!

 

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

  

Με πρωτοφανή ένταση διαφημίζεται πλέον το μοντέλο «υγείας» υποβοηθούμενων «Άουσβιτς», δηλαδή μιας υγειονομικής πολιτικής που ωθεί τις μάζες στους ιατρικούς θαλάμους της ευθανασίας. Ενώ το προκάλυμμα μιας αποστασιοποιημένης «συμπόνιας» λειτουργεί ως κοινωνικό αναισθητικό.

Μέρα με τη μέρα και είδηση με την είδηση, χτίζεται η συνείδηση ενός ταξικού Καιάδα στου οποίου τα έγκατα θα εξολοθρεύεται ο κάθε απεγνωσμένος πολίτης. Η επιστροφή της απάνθρωπης ευγονικής παρουσιάζεται σαν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το ματωμένο σύνθημα των Ναζί «Arbeit macht frei» («Η εργασία σε κάνει ελεύθερο»), επιστρέφει σε βελτιωμένη έκδοση: «Η αυτοεξόντωση σου, σε κάνει ελεύθερο». Αφού η ελίτ των σημερινών χιτλερίσκων φρόντισε να εμπνεύσει τη θεοποίηση του θελήματος, ακόμα και η αυτοκτονία εκλαμβάνεται ως ανθρωπιστικό προνόμιο.

Ο όσιος Γεώργιος Γ’ ο Αγιορείτης, ηγούμενος της Μονής Ιβήρων

 

Ο όσιος Γεώργιος (Μταζμιντέλι) γεννήθηκε το 1009 στην επαρχία Τριλέτι του Τάο-Χαρντζίτι (νοτιοδυτική Γεωργία). Ανήκε σε οικογένεια της υψηλής αριστοκρατίας και αφιερώθηκε στον Θεό από ηλικίας δέκα ετών, ενώ μυήθηκε στα ιερά γράμματα στην Μονή του Χαχουλί από τον θείο του Γεώργιο τον Γραφέα. Οι δύο τους κατόπιν υπηρέτησαν στο σπίτι ενός ευγενούς Γεωργιανού και χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου για δώδεκα χρόνια ο Γεώργιος έλαβε πλήρη ελληνική μόρφωση κοντά σε φιλοσόφους και ανθρώπους της Εκκλησίας, μόρφωση που τον προετοίμασε λαμπρά για το έργο που του επεφύλασσε ο Θεός.

Επιστρέφοντας στην μονή του στην Γεωργία, έλαβε το μοναχικό Σχήμα σε ηλικία είκοσι πέντε ετών και σύντομα αναχώρησε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1036). Φθάνοντας στην περιοχή της Αντιόχειας, όπου ζούσαν τότε πολλοί Γεωργιανοί μοναχοί, έγινε μαθητής ενός οσίου ερημίτη, του Γεωργίου του Εγκλείστου, που εγκαταβίωνε στους βράχους του Θαυμαστού Όρους. Για τρία χρόνια ανέλαβε να φροντίζει τους αρρώστους στην Μονή του Αγίου Ρωμανού, κατόπιν δε ενεδύθη το Μέγα Σχήμα από τον Γέροντά του, ο οποίος τον έστειλε στο Άγιον Όρος με σκοπό να συνεχίσει το μεταφραστικό έργο που είχε αφήσει ανολοκλήρωτο ο άγιος Ευθύμιος [13 Μαΐου]. Δεν βρήκε όμως στην Μονή Ιβήρων τον πνευματικό ζήλο των κτιτόρων της και υποχρεώθηκε να αναλωθεί σε ταπεινά διακονήματα χωρίς να μπορέσει να αρχίσει να εργάζεται στις μεταφράσεις.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου ἀπέναντι στὴν πνευματικὴ πτώχευση ἑνὸς ἔθνους, ὅπως αὐτὴ φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν λέξη «σύντροφος» - Μέρος Δ΄

 

 Τὰ προηγούμενα μέρη: Α' ΕΔΩ, Β' ΕΔΩ καὶ Γ' ΕΔΩ

 Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης  

8. Ἡ ἀληθινὴ καὶ τέλεια ἀγάπη καὶ ὁ σαρκικὸς πόθος

Γενικὰ, ἔχουμε ἀλλάξει τοὺς ὁρισμοὺς καὶ τὸ νόημα τῶν λέξεων καὶ ἄλλα λέμε καὶ ἄλλα ἐννοοῦμε, ὅταν μιλοῦμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, ἔχοντας δεύτερες καὶ τρίτες σκέψεις στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μας.

Γιατὶ, ὄχι καὶ λίγες φορὲς, μέσα στὸ πάθος τοῦ σαρκικοῦ πόθου λέμε στὸν ἄλλο πολὺ εὔκολα τὸ «σὲ ἀγαπῶ», ἀλλὰ δὲν ἐννοοῦμε σὲ τίποτα ὅτι, ὄντως, σὲ ἀγαπῶ, δηλαδὴ νοιάζομαι εἰλικρινά γιὰ σένα^[1], θέλω διαρκῶς νὰ σοῦ προσφέρω ἀνιδιοτελῶς τὸ καθετὶ, καθὼς ἡ ἀγάπη δὲν ζητᾷ τὰ ἑαυτῆς,^[2] ἢ θέλω τὸ καλύτερο γιὰ σένα καὶ συνεπῶς θέλω καὶ τὴν σωτηρία σου, ἀποφεύγοντας νὰ σὲ ρίξω καὶ νὰ σὲ ἐγκλωβίσω μέσα στὴν ἁμαρτία, δηλαδὴ μέσα σὲ ἐκείνη τὴν φρικτὴ ὀλέτειρα τοῦ ἀρχαίου κάλλους μας ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ σὲ κάνῃ πραγματικὰ αἰωνίως σύμμορφο τῶν δαιμόνων στὴν ἀσχήμια^[3], παρὰ μόνο ὅτι θέλω νὰ ἱκανοποιήσω τὸ δικὸ μου ἐγὼ καὶ τὸν δικὸ μου πρόσκαιρο σαρκικὸ, καὶ ὄχι μόνο, πόθο, καὶ μάλιστα ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν δικὸ μου τρόπο.